Space van Shanna

Ik ben mn blog duidelijk wat aan het verwaarlozen. Mijn excuses hiervoor, mensen.

 

Ondertussen heb ik al al mijn stalen van Pujada Bay. Dinsdag ga ik naar de andere kant, de Davao Gulf, voor mijn laatste stalen.

 

Ik ben de vorige 2 weekends al op een uitje geweest, het is eigenlijk wel grappig. Jan en ik willen naar Maragusan, omdat daar watervallen en koud- en warmwaterbronnen zijn, en onze lokale promotor huurt een jeep, en voor je het weet zijn we op stap met 20 man. Wel leuk. Dus, Maragusan bezocht met bovengenoemde bezienswaardigheden, En, een ware primeur `gevoeld`, namelijk een warmaterbron van 80 graden, je kan er een ei in koken. Enkel ik, jan en Marilot hebben deze gezien, omdat deze zich bevindt op het eigendom van de opa van de kerel die mee was met de jeep. Van een toeval gesproken. Supercool dus, en ja, zoals je je al kunt inbeelden stinkt het daar wa naar zwavel.

 

Vandaag ban ik juist terug van een weekendje eilandhoppen met bijhorende duik. 75 minuten onderwater gezeten, de max. Twas echt zeer mooi. Geen spectaculaire meldingen zoals haaien, dolfijnen of schilpadden, maar twas nog altijd mooi. De nacht was iets minder aangenaam. Die kotjes zijn voorzien voor 15 man, nu mag je raden hoe groot dat kotje was: 4m op 4m. Zotjes. Wel leuk was dat 1 van die kerels die mee was teveel tequila ophad en die was dus megazat, supergrappig.

 

Ik ben ook al 2 keer naar de disco geweest, vorige week vrijdag zijn we naar een heuse gay competition geweest, d.i. heteromannen die hun best doen om hun als travestiet te verkleden en hun beste `gay` beentje voorzetten. Na de gay competition zijn we voor de eerste keer naar de disco geweest, wat eigenlijk gewoon een bar is met een dansvloer.

 

Eergister ook naar de disco geweest, en ik moet toegeven dat ik wat teveel tequila`s ophad. Neen, sorry, geen foto`s, ik was wel zo slim om mijn kodak thuis te laten.

 

Over foto`s gesproken. Iedereen vraagt hier ook aan mij om mijn foto`s op internet te zetten. Maar, mijn foto`s zijn te groot om te uploaden, en moet dat resizen en al. Maar, hier is lijk geen programma voor, kan dat wel op internet, maar dan is dat foto per foto, en dat zie ik niet zitten. Dus, sorry, foto`s zijn voor mijn terugkomst.

 

Jah, postkaartjes, ook zoiets, die zullen waarschijnlijk pas toekoemen nadat ik er al ben. Maarja, beter laat dan nooit eh!

 

Waarschijnlijk gaan we volgend weekend Mount Apo doen, een uitgedoofde kratervulkaan met een rijke natuur. Dat belooft dus de moeite te worden.

 

Ondertussen begint de rijst me hier wel tegen te steken, elke dag rijst, rijst, rijst. Kzal toch content zijn van nog keer bicky-friet te eten. Dus, 5 maart: frietkot, here I come. En de weken erachter. patatten en pasta, gn rijst mr wi.

 

OK, da was voorlopig wak nog wou meedeln me jullie.

 

Kzal mn best doen van nog n blog te schrijven voordak terug nr huis ga.

 

Hou julie goed!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toegekomen in Mati, was ik blij toen ik het kamertje zag die de komende maand mijn `thuis` zal zijn. Het was leuk roze, maar het beste van alles was dat er geen insecten zijn. Juij. Toch check ik elke avond wel eens onder mijn bed voor de aanwezigheid ervan. Maar, het is dus een leuk onderhouden kamertje die zopas geverfd is.

 

Blanken zijn hier vreemde species, ik en Jan worden overal aangegaapt waar we komen. Maar, de mensen zijn wel vriendelijk, als je lacht terwijl ze aan het gapen zijn, lachen ze mooi terug. Het is hier ook de gewoonte dat ze `Hey, Joe` zegen tegen blanke mannen. Dat heeft Jan dus al veel mogen aanhoren. Europa kennen ze hier niet echt, want als ze vragen of we van Amerika zijn, en we antwoorden: neen, Belgie, in Europa, vragen ze ons na 1 minuut opnieuw: Zijn jullie van Amerika?

De meesten spreken hier wel Engels, niet superdeluxe natuurlijk, maar wel genoeg om conversatie te kunnen voeren. Dat is dus al een grote plus.

 

Die eerste zaterdag zijn we naar de magroves geweest om te gaan zwemmen, ik was gewapend met mijn duikbril, snorkel en bikini. Jammergenoeg zijn de vrouwen hier redelijk conservatief, en niemand was in bikini aan het zwemmen, of zwempak, allen in T-shirt en broek. Ik heb dus ook maar keurig mijn kledij aangehouden, en had beslist van niet te zwemmen. Het was misschien een beetje teveel van het goeie: blank en in bikini! Doch, ik ben zondag opnieuw naar de mangroves geweest, en toen heb ik mij er niks van aangetrokken, en ben ik gewoon gaan snorkelen in mijn bikini.

Zondagavond zijn we dan naar de kerk geweest, mensen zijn hier zeer gelovig. Niet echt gospeltoestanden, maar wel aangenamer dan in Belgie.

 

Maandag was de eerste dag op de universiteit, het labo is hier, om het zacht te zeggen, niet zeer geequippeerd, gelukkig heb ik dit labo niet echt nodig, mijn labowerk gebeurt in Belgie (excuses voor de 2 puntjes op de e die overal ontbreken, dat is hier namelijk niet aanwezig op dit toetsenbord).

 

Dinsdag ben ik op staalname geweest, maar beestjes gaan ze hier niet zelf gaan halen, ze vragen dit aan een visser. Zo ook gebeurde dit voor mijn stalen. Alles ging redelijk vlotjes. Morfologiebeschrijving gaat iets minder vlot, voornamelijk omdat ik niet zoveel te beschrijven heb, groen met witte en zwarte spikkels, hier eens zwarter, daar eens witter. Gelukkig heb ik mijn digitale kodak mee om alles vast te leggen op beeld. Die middag ben ik meegeweest op de boot voor de staalname van Jan, vissen. We hebben een klein omwegje gedaan langs mooie koraalriffen, dus jey, ik heb mijn eerste filipijnse riffen al besnorkeld, zeer mooi.

Savonds zijn we uitgenodigd door enkele studenten die ons helpen bij ons project om uit te gaan: leuk. Uitgaan hier is dus naar de winkel om een zak chips en frisdrank, en in het capitol gaan zitten (een klein parkje) tot 22u, want dat is de `curfew` voor dat park.

 

Woensdag was het tijd voor zonnebaden! Leuker gezegd dan gedaan: waar moet ik zonnebaden, er zijn hier in de buurt geen witte stranden. En waar zijn niet veel mensen om mij te begapen. Heb ik mij dan maar in de tuin gezet waar ze bio-organische producten maken, hier op de universiteit. Jammergenoeg zijn daar constant drie kerels aan het werk, dus in mijn bikini heb ik ook niet gezeten. En, telkens als er studenten passeren, blijven die ongegeneerd staan om mij te begapen, ik begrijp niet dat die mensen dit blijven doen zonder gene te voelen, maar, het zal wel aan de opvoeding liggen zeker. Ik ben het ondertussen al een beetje gewend.

 

Donderdag, vandaag dus, heb ik deze morgen niet zoveel te doen, en heb ik dus tijd om mijn blog te vervolledigen. Deze middag is de tweede staalname gepland.

 

Voor de rest vind ik het hier zeer aangenaam. vriendelijke mensen, alles is supergoedkoop, mooi weer, enige nadeel is de insecten. Ik krijg hier regelmatig een hartsprongetje als een grote kakkerlak op me aan het aflopen is, klaar om mij aan te vallen, haha. Mijn angst voor grote insecten wordt hier danig op de proef gesteld. Ik hoop dat ik dit een beetje kan overwinnen, maar tot dusver, roep ik wel elke keer als ik een grote kakkerlak zie (wat nog maar 2 keer gebebeurd is op 5 dagen). Ik heb ondertussen ook al in de 20 muggebeten, ongeacht de applicatie van muggenverwerende middelen.

 

Avonden zijn ook tof, beetje kaarten met de mensen van het pension waar ik verblijf. De eerste nachten waren wat slapeloos door de aanwezigheid van een haan die vanaf 3u30 om de 20 minuten kraait, ondertussen slaap ik hier ook al door.

 

17.6 kg zei de weegschaal toen ik mijn valies erop zette, perfect dus, want in het terugkeren heb je toch altijd meer mee.

De vlucht was goed gepland: 1.5u voor de overstap in Frankfurt, perfect, zo verliezen we niet veel tijd dacht ik...tot onze vlucht van Brussel naar Frankfurt 45 minuten vertraging had. Al lopende van de vlieger gingen we onze volgende gate zoeken, maar gelukkig waren ze iedereen voor de overstap naar Manila aan het opwachten. Al een geluk, want in 40 minuten door het doolhof van Frankfurt luchthaven onze volgende gate vinden, was zeker niet gelukt.

 

Daar zat ik dan uiteindelijk, samen met Jan en nog 5 andere blanken, tussen alle Chinezen en Filipijnen op de vlucht naar Manila met tussenstop in Ghizoung ofzo om de Chinezen af te zetten.

 

21u (lokale tijd in Manila): Na de lange nachtvlucht met ongeveer 5u slaap, kwa ik dan uiteindelijk toe in de luchthaven van Manila. De opluchting was groot toen ik mijn dierbare valies terugzag, dat is altijd een beetje spannend vind ik. Onze vlucht naar Davao vertrok om 4:30. Kennelijk is het daar de gewoonte om de nacht door te brengen op de luchthaven, want de bankjes waren allen bezet. Opnieuw een `nacht` (7u aftrekken voor de Belgische tijd) met weinig slaap.

 

Toegekomen in Davao was de opluchting wederom groot bij het zien van mijn valies. Leah, onze lokale promotor was ons aan het opwachten. Het was zeker niet moeilijk om oms te vinden, aangezien we de enige blanken waren op de luchthaven.

 

Na een toer door Davao, waren we dan uiteindelijk op weg naar Mati, de eindbestemming.

Hey,

 

Tis ier de blog van georgettje.

 

Aje me kent, goed. Aje me ni kent, jammer.

 

De avontuurlijke uitspattingen van ons Georgettje gaan hier te volgen zijn gedurende de volledige periode dat ik in de filipijnen zit.

 

Als er niks meer opkomt na deze blog, wil dat zeggen dat ik het dus niet gehaald heb tot mijn eindbestemming in de Filippijnen. Of, kan het natuurlijk ook gewoon zijn dat ik geen toegang heb tot internet. Aangezien ik in een boeregatstadje zal zitten met 1 klein winkeltje in de omtrek is dat een aanvaardbare assumptie. Maar, de trip naar een stad met meerdere winkels en hopelijk internet zal wel uitgevoerd worden enkele malen per week om in de nodige levensmiddelen te voorzien, en tijdens mijn presence in zo’n ‘luxe’ stad zal een internettoegankelijke computer opgezocht worden.

 

Als je niet geïnteresseerd bent in duiken, koralen, koraalgerelateerde dieren, warm weer, kakkerlakken, malariamuggen of gewoonweg de Filippijnen, gelieve dan na deze blog geen verdere blogs meer te lezen, ik wens jullie niet te vervelen.

 

Ik zal eerst uitleggen wat ik precies ga doen in de Filippijnen, altijd interessant. Wel, voornamelijk voor de mensen die mij kennen is dit interessant, maar ook voor mensen die gewoon geïnteresseerd zijn in de biodiversiteit van dieren.

 

Mijn aanwezigheid daar zal te merken zijn aan het slinkende aantal zeeslakken. Dit is het beestje waarrond mijn thesis zal draaien. Deze zeeslakken (Dolobella auricularia), worden opgegeten door de plaatselijke bevolking. Deze consumptie vermindert natuurlijk de abundantie van deze beestjes. Er wordt nu geprobeerd om een cultuur op te stellen van deze slakken. Meer biologische onderzoeken werden al uitgevoerd om de mogelijkheid hiertoe in te schatten. Mijn bijdrage zal er nu in bestaan om de diversiteit op genetisch niveau na te gaan. Dit houdt in dat ik het DNA van de beestjes vergelijk om te zien hoeveel verschil er in het DNA zit. Hoe minder verschil, hoe slechter. Het zit namelijk zo dat er veel verschil nodig is in een populatie (zo ook bij de mensen) om aan variaties in de omgeving te kunnen weerstaan. Als allen hetzelfde genetisch materiaal hebben, dan zullen ze ook allemaal samen doodgaan als er een bepaalde verandering van een omgevingsfactor is. Opdat dit een beetje verstaanbaar zou zijn, stel ik voor dat je de film ‘I AM LEGEND’ bekijkt. Hoe meer verschil in DNA, hoe meer kans dat er wel een of ander individu de veranderingsfactor overleeft.

 

Ik ga dus beestjes plukken uit de baai waarrond mijn verblijfslocatie zal gelegen zijn, maar ik zal er ook plukken uit verder gelegen gebieden.

 

Hopelijk voelen jullie je nu wat meer betrokken bij mijn project.

 

 Tot blogs!